مراسم نامزدى غالبا در سن طفوليت به عمل ميآمد و ازدواج در جوانى صورت ميگرفت . در پانزده سالگى دختر بايد شوهردار ميشد « 1 » . معمولا وصلت بوسيلهء يكنفر واسطه به عمل مىآمد « 2 » . مهر را معين ميكردند ، پس آنگاه شوهر مبلغى به پدر آن دختر مىپرداخت ، لكن ميتوانست آن پول را در بعضى موارد مجددا مطالبه كند ، مثلا « اگر بعد از عروسى معلوم ميشد ، كه زن ارزش آن مبلغ را ندارد » « 3 » . ظاهرا مقصود از اين عبارت آن است ، كه زن عقيم باشد . بعلاوه پدر نبايستى دختر را مجبور به اختيار شوهرى ، كه خود تعيين كرده بنمايد و اگر دختر ابا ميكرد ، پدر حق نداشت او را بدين سبب از ارث محروم كند « 4 » . پس از عقد ازدواج اجر اعمال خير زن متوجه شوهرش ميشد « 5 » . اگر دختر جوانى ، كه در موقع مناسب او را به شوهر نداده بودند ، ارتباط غير مشروع پيدا ميكرد ، حق نفقه از طرف پدر داشت و از بردن ارث محروم نمىشد ، به شرط اينكه آن ارتباط را قطع كند و حتى اطفالى ، كه از اين پيوند غير مشروع به دنيا ميآمدند ، نفقه‌شان بعهدهء پدر آن دختر بود « 6 » . شوهر مىتوانست بوسيلهء يك سند قانونى زن را شريك خويش سازد . در اين صورت زن شريك المال ميشد و ميتوانست مثل شوى خود در آن تصرف كند « 7 » . فقط بدين طريق زوجه ميتوانست معامله صحيحى با شخص ثالث به عمل آورد ، زيرا در اين قبيل امور و در عواقب قانونى آن زن را شخص مستقل ميدانستند ، نه عضو يك خانواده ( و الا بموجب قانون زناشويى فقط شوهر شخصيت حقوقى

--> ( 1 ) - دينكرد ، كتاب 8 ، فصل 20 ، فقره 95 ( نكاذم ) . ( 2 ) - بارتلمه ، لهجه‌هاى ايرانى متوسط ؛ ج 2 ، ص 6 . ( 3 ) - دينكرد ، كتاب 8 ، فصل 20 ، فقره 94 ( نكاذم ) . ( 4 ) - حقوق ساسانى ، جزء 5 ، ص 10 و ما بعد ، ص 72 و ما بعد و ص 38 ؛ زن ، ص 11 - 10 . ( 5 ) - دادستان . ص 15 ، يادداشت ؛ حقوق ساسانى ، ج 5 ، ص 7 ؛ زن ، ص 11 . ( 6 ) - حقوق ساسانى ، ج 1 ، ص 27 . ( 7 ) - ايضا ، ص 25 و ما بعد .